منوی اصلی

آرشیو مطالب

آرشیو موضوعی

پيوندها

  RSS  

 آموزش پرورش میگو:

آموزش پرورش میگو

گونه‌های میگوی آب شیرین جنس Macrobrachium در سراسر مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری جهان پراکنده‌اند. این گونه‌ها در اغلب آبهای شیرین داخلی شامل دریاچه‌ها ، رودخانــه‌ها، باتلاقها ، نهرهای آبیاری ، کانالها و استخرها یافت می‌شوند. اغلب گونه‌ها در مراحل نخستین چرخه زندگیشان به آب لب شور نیاز دارند و بنا بر این در آبهایی یافت می‌شوند که مستقیم یا غیر مستقیم به دریا می‌پیوندند، هر چند بعضی از آنها چرخه زندگیشان را در دریاچه‌های داخلی آب شور یا آب شیرین کامل می‌کنند. بعضی از گونه‌ها ، رودخانه‌هایی با آب شفاف را ترجیح می‌دهند، در حالی که بعضی دیگر در آبهای بسیار گل آلود یافت می‌شوند.

● چرخه زندگی
برای رشد ، تمام میگوهای آب شیرین مانند سایر سخت‌ پوستان بطور منظم اسکلت خارجی یا پوسته خود را می‌اندازند. این فرآیند به پوست اندازی موسوم است و با افزایش ناگهانی در اندازه و وزن همراه است. چهار شکل مشخص در چرخه زندگی میگوی آب شیرین وجود دارد: تخم ، لارو ، پست لارو ، و بالغ. این جانوران همه چیز خوارند و جیره غذایی آنها در نهایت شامل حشرات آبزی و لاروهایشان ، جلبکها ، دانه گیاهان ، حبوبات ، بذر و گیاهان ، میوه‌ها ، نرم‌تنان ریز و سخت پوستان ، گوشت ماهی و پس مانده‌های ماهی و سایر جانوران است. به علاوه ممکن است همجنس خوار باشند.

● عملیات پرورشی
▪ مدیریت استخر
گیاهان امتداد دیواره‌های استخر ، فرسایش آنها را به حداقل می‌رسانند و زیر خط آب نیز غذا و زیستگاهی برای میگوها فراهم می‌کنند. به هر حال باید توجه داشت که رشد آنها نباید چنان زیاد شود که با برداشت کردن تداخل بوجود آید. از رشد گیاهان ریشه‌دار آبزی و جلبکهای کف‌زی نیز باید با اعمال مدیریتی جلوگیری کرد. استخرهای تازه باید آهک پاشی شوند. در عمل ، کاربرد استاندارد ۱۰۰۰Kg/ha سنگ آهک کشاورزی هر بار پس از تخلیه استخر پرورش میگوی آب شیرین توصیه می‌شود. پس از آهک دهی استخرها بیش از میگودار کردن آنها پر می‌شوند.
کود دهی در کشت میگوی آب شیرین به ندرت لازم می‌شود. در هر حال استخرهای ساخته شده در خاکهای شنی-رسی ممکن است نیاز به کوددهی داشته باشند. اجرا کننده باید در طی مدت پرورش ، مراقب خوب نگه داشتن استخرها باشد. برای جلوگیری از فرسایش دیواره‌ها ، کنترل گیاهان ریشه‌دار آبزی ، تعمیر و نگهداری تجهیزات خروجی و ورودی آب بویژه توریها بـاید مـراقـبت خـاصـی انجام گیرد. گیاهان Elodea و Hydrilla بستر خوبی برای میگوها می‌سازند.

● میگودار کردن
پست لاروها را می‌توان بلافاصله پـس از پـر آب شـدن اسـتخرهـا در آنها ریخت . معمولا پست لاروهایی که تنها ۴ - ۱ هفته سن دارند (پس از دگردیسی) برای میگودار کردن استخرها بکار برده می‌شوند که تا زمان برداشت در آن باقی می‌مانند. به محض ورود پست لاروها به کناره استخر باید دقت شود که در پی شناور کردن کیسه‌های انتقال در استخر به مدت ۱۵ دقیقه قبل از خالی کردن آنها در آب به درجه حرارت استخر عادت داده شوند.
اختلاف PH استخر و کیسه انتقال نیز موجب مرگ و میر می‌شود. میزان میگودار کردن استخر به اندازه بازاری مطلوب و مدیریت استخر ، خصوصا روش برداشت ، بستگی دارد. در جاهایی که اندازه مطلوب برای فروش حدود ۷۰ گرم است و بسیاری از استخرها به علت ذخیره آب فصلی دچار محدودیت فصلی در حدود ۸ ماه هستند، پیشنهاد می‌شود میزان میگو ۵ پست لارو در متر مربع (۵۰۰۰/ha) باشد.

● تغذیه
▪ نوع تغذیه
کشت تجارتی موفق میگوی آب شیرین به غذای مکمل نیاز دارد. نوع این غذا بسیار متنوع است و مواد زیر را دربر دارد: مواد خام جانوری یا گیاهی ، مخلوطهای غذایی تهیه شده در کنار استخر و غذاهای ترکیبی. در بعضی جاها نیز از برنـج و محـصولات فـرعـی بـرنـج به صـورت مـخلوط با غذاهای دیگر استفاده می‌شود.

▪ مقدار تغذیه
تـوصـیه کلی برای مقدار تغذیه روزانه وجود ندارد زیرا این مقدار بستگی به اندازه و تعداد میگوها در استخر ، کیفیت آب و خاصیت غذا دارد. بهترین رهنمود برای مجریان استخر ، تغذیه تا حد تقاضا است. غذا بطور معمول در اطراف محیط استخر در محلهای کم عمق که منطقه خوبی برای تغذیه است پخش می‌شود. در بعضی از مواقع غذا به منطقه تغذیه در چند متری کناره محدود می‌گردد.
در هر دو مورد مجری استخر می‌تواند ببیند چه مقدار غذا مصرف شده است. اگر هیچ غذایی در روز بعد باقی نماند، مقدار غذا باید افزایش یابد. اگر مقدار زیادی غذا بماند، مقدار آن را باید کاهش داد و یا حتی به مدت یک روز قطع کرد. مقدار اولیه غذای پیشنهادی با استفاده از جیره خشک ، همچون غذای ترکیبی جوجه در یک استخر دارای ۵ عدد در متر مربع باید در حدود ۶/۲۵ Kg/ha در روز باشد.

● برداشت
زمان برداشت بستگی به میزان رشد و اندازه بازاری مطلوب و تا حدی تکنیک مدیریت استخر دارد. اصولا در مدیریت استخر میگوی آب شیرین دو روش بسیار رایج وجود دارد. نخست ، تکنیک پرورش دسته‌ای که امکان می‌دهد جانوران تا اندازه بازاری متوسط یا تا هنگام تخلیه استخر به دلایل دیگر (مثلا کمبود آب ، پایین بودن درجه حرارت) رشد کنند، و سپس تمام محصول برداشت می‌شود.
تکنیک دیگر ، پرورش مداوم است به این ترتیب که معمولا یکبار در سال با تراکمی بسیار بیشتر از پرورش دسته‌ای به میگودار کردن استخر می‌پردازند و معمولا پس از ۷ - ۵ ماه بسته به میزان رشد (درجه حرارت) و اندازه قابل فروش محلی ، جانوران با اندازه بازاری بوسیله پره در فواصل زمانی منظم دست‌چین می‌شوند. استخرها را معمولا به طور کامل هر ماه یکبار و یا نصف استخر را ماهی دو بار برای جلوگیری از گل آلودگی تمام استخر پره کشی می‌کنند.

● عملیات پس از برداشت
اغلب میگوهای آب شیرین ، در نزدیکی محل پرورش در یخ یا زنده فروخته می‌شوند. میگوها را نیز می‌توان در تانکهای حمل هوادار به مشتریان عرضه کرد. میگوهای آب شیرین خصوصا در معرض صدمات آنزیمی پس از برداشت و مرگ هستند و بعضی پرورش دهندگان میگوها را در آب یخ فرو می‌کنند و آنها را در آب ۶۵ درجه سانتیگراد به مدت ۲۰ - ۱۵ ثانیه نگه می‌دارند تا سفید شوند و سپس آنها را در یخ به فروشگاه حمل می‌کنند.

● بیماریها
بیماریها معمولا عامل ثانوی هستند و از نقص بهداشت تانک ، تعویض غیر کافی آب ، کمیت یا کیفیت غذا ، و اکسیژن محلول در شرایط بد ناشی می‌شوند. تک سلولیها شایع‌ترین عامل بیماریهای لارو می‌باشند. عفونتهای قارچی لاروها در مواردی مشاهده شده است اما غالبا در پی بهداشتی‌تر کردن غذا و کاهش تراکم لاروها رفع می‌گردد. فورمالین ۲۰۰ - ۲۵۰ p.p.m روزانه به مدت ۳۰ دقیقه ، عامل موثری برای درمان بیماریهای ناشی از تک سلولیها و قارچهاست.
بیماری صدفی یا لکه‌های سیاه که بدیهی‌ترین بیماریهای پست لارو و میگوهای در اندازه بازاری هستند از تهاجم باکتریهای تجزیه کننده کیتین ناشی می‌شوند و در بعضی از مواقع با قارچها آلوده می‌گردند. تاری یا سفیدی بافتهای عضلانی که غالبا به طرف دم صورت می‌گیرد، احتمال دارد که واکنشی در برابر استرس باشد.

● صیادان
صیادی را اصولا سایر گونه‌های آبزی ، پرندگان ، مارها و انسان انجام می‌دهند. استفاده از تورهای با ارتفاع ۶۰ سانتیمتر با چشمه‌های ریز در اطراف استخرها برای جلوگیری از ورود صیادان مشکل‌آفرین به استخرها مفید است. مشکلات ناشی از هیدروزوآ بویژه به هنگام استفاده از منابع آب سطحی نمایان می‌شود. استفاده از مواد شیمیایی نیز برای مبارزه با هیدروزوآ بکار می‌رود. عمده‌ترین صیادان مشکل آفرین مارها و گربه ماهی رودخانه‌ای هستند. خرچنگهای گرد نیز مشکلاتی را بوجود می‌آورند، بویژه از آن‌رو که سوراخهایی در دیواره استخرها ایجاد می‌کنند. البته می‌توان آنها را با قرار دادن تله‌هایی در دیواره استخرها از بین برد.

|+| نوشته شده توسط ساسان کریمی در دوشنبه چهارم تیر 1386  |

  كارنيكينگ(ال كارنيتين 20%) در آبزيان:

   كارنيكينگ(ال كارنيتين 20%) در آبزيان

كارنيكينگ(ال كارنيتين 20%)  وارداتي آرين رشد افزا محصول كمپاني لوهمان آلمان ميباشد.

كارنيكينگحاوي تنهاال كارنيتين تاييد شده توسط موسسه غذا و دارويي ايالت متحده و اتحاديه اروپا ميباشد.

كارنيكينگبر روي اسيدهاي چرب داراي زنجيره بلند موثر بوده و باعث مي شود تاآنها با سرعت بيشتري واردچرخه توليد انرژي درون سلولي شوند.                                                             

كارنيكينگميتواند حجم پروتئيني موجود در بدن اين حيوان را به نحو قابل ملاحظه اي افزايش داده و به افزايش وزن و كيفيت بهتر گوشت ماهيان كمك نمايد.

كارنيكينگميزان چربي هاي ناخواسته بافت عضلاني انواع آبزيان را تا ميزان 23 درصد كاهش مي دهد.

كارنيكينگميزان ابتلا به مسموميت آمونياك در انواع ماهيان را به نحو قابل ملاحظه اي كاهش مي دهد.

كارنيكينگبر روي اندامهاي توليد مثل درانواع ماهيان ماده ومولد  تاثيرگذاشته و باعث بالاتر رفتن قدرت باروري اسپرمها و قدرت زايش آنهاميگردد.

كارنيكينگدر بالاتر بردن قدرت سيستم  ايمني و افزايش كارايي گلبولهاي سفيد موثر بوده ومي تواندمقاومت بدن در برابر بيماريها را بالاتر برد.

ميزان مصرف :ميزان  مصرف كارنيكينگ پيشنهادي براي بچه ماهيان نوزاد، بچه ماهيان انگشتي و ماهيان جوان پرورشي به ازاي هر كيلوگرم از جيره به شرح ذيل است:

ماهي كپور 500-2000 ميليگرم در تغذيه زمستاني (بسته به ميزان ال كارنيتين موجود در جيره)

انواع گربه ماهي  1500 ميليگرم

مارماهي        500 ميليگرم

ماهي مولد گوپي    2500 ميليگرم

ماهي آزاد     500-2500 ميليگرم

ماهي قزل آلا در تغذيه زمستاني     2500 ميليگرم

تيلا پيا   500-2000ميليگرم

دردوره لاروي معمولا ال كارنيتين بوسيله تغذيه مستقيم لارو از  زئو پلانكتونها (مانند آرتميا) تامين  مي شود پيشنهاد ما مصرف 1250 ميليگرم به ازاي هركيلو گرم از آرتمياي مصرفي مي باشد.

بهتر است آرتمياها را با اسيد هاي چرب و ويتامين نيز غني سازي نمود تا بازده بالاتري داشته باشند.

 

|+| نوشته شده توسط ساسان کریمی در دوشنبه چهارم تیر 1386  |

 بیماری های ماهی آکواریومی:

بیماری های ماهی آکواریومی

1- ماهی جدید شما بدون هیچ گونه نشانه ی بیماری مرده است:"علایم تانک جدید" :
افزودن ماهی به تانک گرم جدید می تواند ماهی را شکه کند و در بعضی مواقع مهلک باشد
2-از دست دادن اشتها:یک مشکل محیطی، ماهی که به تازگی اضافه شده است خوردن اغلب غذا ها به جز غذاهای زنده را رد می کند:
شاید به خاطر شرایط بد آب و وجود اوره ی زیاد باشد.مقداری از آب آکواریوم را تعویض نمایید.همچنین ممکن است به خاطر استرس بوده باشد.با ماهی های خود مهربان ترباشید
3-.کرک های پنبه ای شکل بر روی: بدن قارچ ها, (قارچ دهان):
در صورت مشاهده ی این بیماری می توانید از دارو های قارچ کش چون "مالاشیت گرین" و حمام نمک استفاده کنید.(1 قاشق چایخوری برای هر 4 لیتر آب)
لکه های سفید کوچک بر روی بدن سر و باله ها:سفیدک (ایک):
بیماری ای بسبار مطرح (خصوصا در آکواریوم های جدید) روش های مختلفی برای جلوگیری از انتشار آن وجود دارد که بهترین آن استفاده از نمک است(1 قاشق چایخوری به ازای هر 4 لیتر آب)
4-فرسایش در غشای نرمعشای باله ها):دم خوره، فاسد شدن باله ها:
قبل از بروز عفونت ثانوی درمان را شروع کنید.عفونت ثانوی بعد از چند روز قسمت اعظم باله ها را از بین می برد.برای درمان می توانید از آنتی بیوتیک ها به همراه حمام نمک استفاده کنید.
5- ظاهر شدن پرده ای نسبتا سفید بر روی چشم ماهی:کیفیت بد آب ، وجود کلرین در آب
کیفیت بد آب:
تعویض منظم آب از جمله احتیاجات ماهی ها هستند.
وجود کلر:

از داروی ضد کلر قبل از قرار دادن ماهی در تانک استفاده کنید.و یا مدت 24 ساعت بعد از پر کردن تانک ماهی ها را بدان منتقل کنید
6- ماهی ها در کف آکواریوم نفس نفس می زنند.در اطراف آبشش ها رگه های قرمزی به چشم می خورد.:به احتمال زیاد به خاطر کمبود اکسیژن و یا نوعی بیماری آبششی:
اگر ماهیان زیادی دارید پمپ هوا کارساز خواهد بود.به اندازه ی کافی اکسیژن در اختیار ماهی ها قرار دهید.در مورد بیماری آبششی اطلاعاتی در دسترس نمی باشد.
7-کرم هایی از آبشش ماهی آویزان شده اند و ماهی دائم نفس نفس می زند.:کرم آبشش Dactylogyrus:

یکی دیگر از انگل ها می باشد

 

.از دارو های ضد انگل طبق دستور استفاده کنید.
8- قرمز شدن پوست،یا پدیدار شدن نقاط قرمز بر روی باله ها:ویروس،زخم،عفونت باکتریالی:

ویروس ها تنها توسط میکروسکوپ قابل مشاهده هستند و بیناری ای علاج ناپذیر اس و لی می توانید در مراحل اولیه از آنتی باکتری ها و یا حمام نمک طولانی مدت استفاده کنید.( گرم برای هر لیتر برای مدت چند روز)

 

9- باله ها سیخ ایستاده اند و ماهی پف کرده است:استسقا(آب آوردن شکم):

 

به نظر می رسد که مربوط به عفونت های باکتریایی باشد.ولی هیچ درمانی در مورد آن وجود ندارد.

 

10- کرم های کوچکی چون انگل ها ار ماهی ها آویزان هستند و ماهی مدام خود را به سنک های داخل آکواریوم می مالد.:کرمهای لنگری(Lernea):

 

ممکن است تعداد زیادی از انگل ها(ی سخت پوست) در اطراف ماهی ها و در تانک شما موجود باشد.می توانید از داروی ضد انگل و یا نمک استفاده کنید.

 

11-رنگ قسمتی از پوست بدن ماهی کدر تر شده است.:تولید بیش از حد بلغم:

 

این بیماری توسط فقدان برخی مواد معدنی ظاهر می گردد

 

 

.سعی کنید از ریز مغذی ها و ویتامین های گروهB استفاده کنید.

__________________________________________________ _________

مسلما آکواریوم داران می خواهند ماهی های خود را حفظ کنند و به همین منظور اقدام به خرید برخی دارو ها می کنند و در بعضی مواقع این دارو ها موثر واقع می شود.ولی یک هشدار قبل از مصرف این دارو ها باید مورد توجه قرار گیرد:بعضی از دارو ها می توانند در مدت طولانی زیان آور باشند. درمان توسط "مالاشیت گرین" و "متیلن بلو" می تواند موثر باشد ولی متاسفانه همین داروها برخی از باکتری های مفید را نیز از بین می برند. برخی از دارو ها در طول مدت درمان موجب می شوند کربن و زئولیت از بین بروند. و این امر عامل موثری است که با از دست دادن این باکتری ها(مواد) نیم چرخه ی کربن/ زئولیت ناقص بماند.
حمام نمک
یکی از راه های موثر در درمان بیماری ماهی ها حمام نمک است که کزیت آن از بین نبردن باکتری های کفید می باشد. حمام نمک یکی از بهترین دارو های ضد عفونی کننده و ضد قارچ است.اگر می خواهید برای درمان از غلظت زیاد نمک استفاده کنید بهتر است به تدریج مقدار نمک مورد نظر را اضافه کنید تا به ماهی ها هم فشار وارد نشود و دچار اختلال نگردند.در بعضی از مواقع استفاده از حمام نمک برای مدت کوتاه می تواند بسیار مفید و موثر باشد.برای این منظور از مفدار بیشتری نمک استفاده می کنیم.(10 گرم بر لیتر برای مدت 30 دقیقه)

|+| نوشته شده توسط ساسان کریمی در دوشنبه چهارم تیر 1386  |

 اثرات مصرف ال کارنيتين درجيره غذايی ماهيان:

اثرات مصرف ال کارنيتين درجيره غذايی  ماهيان:

 

         ال کارنيتين را بعنوان يک شبه ويتامين با قابليت های بالای متابوليکی و فيزيولوژيک می شناسنداين ماده بر روی اسيد های چرب داراي زنجيره بلند موثر بوده و باعث می شود تاآنها با سرعت بيشتری وارد چرخه توليد انرژی درون سلولی شده و کمتر در بافتهای بدن تجمع يابند. همچنين اين ماده بر روی اندامهای توليد مثل در بسياری از موجودات زنده تاثيرگذاشته و باعث بالاتر رفتن قدرت باروری درآنها ميگردد.  مصرف اين ماده درگروههای مختلف آبزيان چندی است که مورد توجه قرار گرفته است،اما آنچه که دراين مقاله بعنوان آبزيان مورد بررسی قرارمی گيرد صرفاخانوادههای ماهيان می باشد.هرچند كه اين روزها مطالعات در زمينه کارايی ال کارنيتين از جانوران آبزی فراتر رفته و حتی بر روی جلبکها و سايرگياهان دريايی نيزپژوهشهايي صورت گرفته است. اصولاماهيان ازلحاظ  فرم تغذيه،شرايط زيست محيطي و همچنين زمان و نحوه توليد مثل شامل گونه هاي متفاوتی می باشند به مقدار متفاوتي از ال كارنيتين جهت انجام فعاليتهاي توليد مثلي خود نياز مند هستند.اين موجودات از نظر شرايط  زيست محيطي در سه گروه مختلف طبقه بندي مي شوند:اول آنهايي كه صرفا درآبهاي آزاد ،اقيانوسها و اصطلاحا درياهاي شور زندگي مي كنند وكليه فعاليتهاي زيستي خود را نيز در آنجا انجام مي دهند،دوم دسته اي كه در رودخانه ها،بركه هاو درياچه هاو يا اصطلاحا در آبهاي شيرين زندگي مي كنند وبالاخره گروه سوم آن دسته از آبزيان هستند كه در مقاطعي از زمان حيات خود در هردو گروه آبهاي شيرين و شور درحال تردد هستند به طور مثال ماهياني كه در فصل توليد مثل از اقيانوسها به درون رودخانه ها مي آيند و سپس به زادگاه اصلي خود باز مي گردنددر اين گروه قرار مي گيرند. بر طبق مطالعاتي كه كوهن در سال 1970 انجام داده است مشخص گرديد كه 2/41 درصد ماهيان  درآبهاي شيرين ،2/ 58 در صد در اقيانوسها و آبهاي شور و تنها 6/. در صد از آنها به صورت مهاجر بين آبهاي شور و شيرين زندگي مي كنند  از سوي ديگر به لحاظ تغذيه نيزمي توان ماهيان را به چهار گروه متفاوت تقسيم نمود دسته اول ريزه خواران و ديتريت خواران هستند كه از ديتريتوسها، موجودات ميكروسكپي ، پلانكتونها وجلبكهاي ريز و تغذيه مي كنند و معمولا غذاي مورد نيازخود را با ترانسفر آب محيط زندگي خود به درون دستگاه گوارش فراهم مي سازند.كپور هاي لجن زي و نيز انواع موگيل ها (خانواده كفال ها ) را مي توان از جمله اين گروه از ماهيان ناميد. دسته دوم گروه ماهيان  علف خوار كه صرفا تغذيه گياهي داشته و تامين غذاي آنها از طريق گياهان وجلبك صورت مي گيرد ، انواع كپور ماهيان علفخوار،كپور ماهي نقره اي و خامه ماهيان و بعضي از انواع ماهيان تيلا پيلا در اين رده بندي قرار مي گيرند. گروه ماهيان گوشتخوار كه ماهيان شكارچي بوده و با صيد سايرماهيان نيازهاي خود را فراهم مي سازند مانند قزل آلا ،ماهيان آزاد ،ماهي اطلس و همچنين ماهيان دم زرد. و بالاخره ماهيان همه چيز خوار كه تغذيه موردي دارند مانند انواع كپور معمولي ،گربه ماهي كانالي وبرخي از انواع تيلا پيا . ميتوان ماهيان را ازلحاظ نوع پرورش نيز به سه گروه تقسيم بندي نمود ماهياني كه به صورت طبيعي بدنيا آمده توليد مثل نموده و از مكانهاي طبيعي صيد مي شوند .ماهياني كه در كل دوره زندگي به صورت دستي و توسط انسان پرورش داده مي شوند و در كل دوران زندگي نيز تا زمان صيد در بستر گاه هاي كنترل شده به سر مي برند و گروه سوم آن دسته از ماهياني هستند كه تا بخشي از زمان زندگي توسط انسان پرورش داده مي شوند و سپس به آبهاي آزاد رها مي شوند تا بقيه عمر خود را به صورت آزاد زندگي كنند. در ماهيانی که به صورت پرورشی نگهداری می شوند ميزان ال كارنيتين موجود در غذای ماهی بدون اضافه نمودن ال كارنيتين به جيره  بين 10 تا 120 ميلی گرم به ازای هر کيلوگرم غذا متغير می باشد. با توجه به بررسي هاي صورت گرفته مشخص گرديده است كه الزاما همه    گونه هاي ماهيان بوسيله تغذيه طبيعي خود ال كارنيتين لازم براي فعاليتهاي فيزيولوژيك خود را به دست نمي آورند و هرچه ماهي در رده پايين تري از طبقه بندي آبزيان قرار بگيرد ميزان دريافت ال كارنيتين با ميزان واقعي نياز آنها متفاوت خواهد بود به طوريكه بسياري از نقيصه هايي كه در ماهيان پست تر در گر دش خون و توليد مثل و هضم و جذب مواد غذايي به وجود مي آيد و همچنين مقاومت آنها در برابر بيماريها رامي توان با اضافه نمودن مقدار بيشتري از ال كارنيتين به جيره غذايي بر طرف نمود كه به آن اشاره خواهد شد.  ماهياني كه تغذيه آنها بوسيله ريزه خواري صورت ميگيرد بخشي از موادي را كه براي ساخت كارنيتين در بدن  نياز دارند از چرخه هاي توليد انرژي در بدن ميكرو ارگانيسمها بدست مي آورند. زنجيره هاي كوتاه بتائين ، كولين ،اسيد فوليك و اسيد گاما بوتيريك را مي توان از جمله اين مواد ناميد. حتي در ماهيان پست تري كه در رديف هاي پايين تر خانواده آبزيان قرار ميگيرند مقدار قابل توجهي از اسيدآمينه هاي متيونين، ليزين و ترئونين در جهت ساخت اين ماده مصرف مي شود. آنچه كه درباره ال كارنيتين در ماهيان ريزه خوار گفته شد تا اندازه زيادي در ماهيان گياه خوار نيز صدق مي كند اين دسته از ماهيان بخش اعظم پروتئين هاي مورد نياز بدن خود را از پروتئين هاي گياهي بدست مي آورند. بافتهاي گياهي بر خلاف جانوران از ميزان كمتري از ال كارنيتين برخوردار هستند و به همين خاطر ميزان دريافت ال كارنيتين اين حيوانات نيز به اندازه كافي نخواهد بود و به همين خاطربا اضافه نمودن ال كارنيتين به صورت دستي به جيره غذايي اين حيوانات نيز مي توان اثرات محسوسي را پيش بيني نمود. بر خلاف آنچه كه در باره اين دو گروه گفته شد ماهيان گوشتخوار و ماهيان همه چيز خوار بعلت اينكه بخش اعظم غذايشان را از پروتئين هاي حيواني بدست مي آورند كه از گوشت شكار آنها تامين مي شود از لحاظ نسبت دريافت ال كارنيتين با ميزان احتياج خود مشكلي نخواهند داشت چرا كه بافت عضلاني سر شار از ال كارنيتين مي باشند در اين گروه از ماهيان مي توان اثرات مورفولوژيك محسوس تري را در ميزان حجم توده عضلاني و يا كيفيت اسپرم با اضافه نمودن ال كارنيتين پيش بيني نمود. همچنين مطالعات نشان داده  ماهياني كه به صورت پرورشي و دستي غذا داده   مي شوند نسبت به ماهياني كه به صورت آزاد زندگي مي كنند ميزان ال كارنيتين كمتري از غذايشان دريافت مي دارند كه قسمت اعظم اين مسئله به خاطر كيفيت موادي است كه در مراكز پرورش ماهيان به كار مي رود كه بعضا قسمت عمده آنها باقيمانده هاي محصولات مصرف شده ميباشد. از اين رو اضافه نمودن ال كارنيتين به صورت دستي به جيره غذايي ماهيان پرورشي ضروري به نظر مي رسد. اصولا وجود ال كارنيتين در ماهيان براي انجام فعاليتهاي متابوليكي و همچنين انتقال زنجيره هاي اسيدچرب سنگين به درون ميتوكندريها ضروري مي باشد اثر اصلي اين ماده در اين رابطه با شركت در ساخت آنزيم كارنيتين استيل ترانسفراز مشخص مي گردد كه در داستيله كردن استيل كوآنزيم آ و آزاد سازي كوانزيم  نقش دارد.مطالعاتي كه بر روي آبزيان و ساير حيوانات صورت گرفته نشان داده است كه اگر در جيره غذايي اسيد هاي چربي با زنجيره هايي سنگين تر از 8 كربن وجود داشته باشد، كارنيتين بر روي آنها اثر گذار خواهد بود. همچنين اين ماده بر مواد داراي اسيد پالميتيك موثرتر بوده و آنها را به داخل ميتوكندري انتقال مي دهد.كارنيتين تنها تركيب شبيه ويتامين   مي باشد كه فرم ال آن فعال مي باشد در برخي از گونه هاي ماهيان پست وجود اسيد اسكربيك و نياسين به عنوان مواد اصلي ساخت اين ماده ضروري مي باشد بخش اعظمي از اين نياسن در حضور تريپتوفان فعال   مي شود.بر پايه مطالعاتي كه در سال 1970 توسط جونز و بلينسكي بر روي ماهيان قزل آلا صورت پذيرفت نشان داده شد كه اضافه نمودن ال كارنيتين به ميزان 350 تا 500 ميلي گرم به ازاي هر كيلو گرم از غذامي تواند ميزان اكسيداسيون چربي ها را بالاتر برده و باعث بالاتر رفتن راندمان مواد غذايي موجود در جيره اين حيوانات شود. سانتولي و همكاران در سالهاي 1986 و90 مطالعاتي را بر روي باس دريايي (ديسنتراكوس لابراكس) انجام دادند كه نشان داد اضافه نمودن 400 ميلي گرم به ازاي هر كيلوگرم از غذا ماهي ال كارنيتين مي تواند حجم پروتئين موجود در بدن اين حيوان را به نحو قابل ملاحطه اي افزايش داده و به افزايش وزن و كيفيت بهتر گوشت اين حيوان كمك  نمايد.در سال 1993 توريلي و همكاران  و همچنين ويل بورتل وگروهش اين مطالعات را بر روي گربه ماهيان (كلاريس گاريپينوس )انجام دادندو به اين نتيجه رسيدند كه تا30 ميلي گرم ال كارنيتين به ازاي هر كيلو گرم از جيره گربه ماهيان مي توان ميزان چربي هاي ناخواسته   بافت عضلاني را تا ميزان 23 درصد كاهش دهد.در سال 1993 علاوه بر مطالعات توريلي در يك تحقيق جداگانه كه بر روي ماهيان كپور(سيپرينوس كارپيو) توسط بكر صورت گرفت نشان داده شد كه مصرف بين 300 تا 450 ميلي گرم ال كار نيتين ميتواندكارايي پروتيين هاي جيره را تا مرز قابل قبولي بالا برد.اين مطالعات همچنين نشان داد كه در تغذيه كپور ماهيان در فصل زمستان ميزان بالاتر ال كارنيتين موثرتر مي باشد.در سال 1993 مك كيني و همكاران مطالعاتي را بر روي ماهي سالمون انجام دادند و مشخص گرديدكه مصرف ال كارنيتين مي تواند در بهبود ضريب تبديل موثر بوده و آنرا تا 9.1درصد كاهش دهد همچنين ميتوان اضافه وزني در حدود 10.7 درصد را انتطار داشت.در سال 1991 تحقيقاتي در دانشگاه كينگستون ايالات متحده توسط ترمبلي و بردلايت صورت پذيرفت و مشخص گرديد كه اضافه نمودن ال كارنيتين به جيره مي تواند ميزان ابتلا به مسموميت آمونياك در انواع ماهيان را به نحو قابل ملاحظه اي كاهش دهد. همچنين مطالعاتي كه توسط بورتل و همكارانش به سال 1994در ايالت متحده برروي قدرت باروري وكيفيت اسپرم ماهيان مولد نوعي گربه ماهي (ايكتالوروس پونكتاتوس ) صورت گرفت نشان داد كه مصرف 500 ميلي گرم  ال كارنيتين در هركيلوگرم از غذاي ماهي مي تواند قدرت توليد مثل را تا 14 درصد بالاتر برد. بنا بر آنچه كه گفته شد ال كارنيتين مي تواند نقش موثري در بهبود و افزايش راندمان فعاليت مراكزپرورش ماهي داشته باشد با مطالعات تكميل تري كه در اين زمينه صورت مي گيرد در آينده اي نه چندان دور استفاده از اين ماده در جيره غذايي آبزيان جايگاه ويژه اي خواهد يافت .تحقيقات جديد تر نشان داده است كه اين ماده علاوه بر خواص گفته شده در بالاتر بردن قدرت سيستم  ايمني و افزايش كارايي گلبولهاي سفيد نيز موثر مي باشدو مي تواندمقاومت بدن در برابر بيماريها را بالاتر برد. همچنين مشخص شده كه ميزان مورد نياز و كارايي اين ماده در ماهيان در سنين مختلف و نژادهاي گوناگون متفاوت مي باشد.ميزان  مصرف ال كارنيتين پيشنهادي براي بچه ماهيان نوزاد، بچه ماهيان انگشتي و ماهيان جوان پرورشي به ازاي هر كيلوگرم از جيره به شرح ذيل است:

ماهي كپور 100-400 ميليگرم در تغذيه زمستاني

انواع گربه ماهي  300 ميليگرم

مارماهي   100 ميليگرم

ماهي مولد گوپي  500 ميليگرم

ماهي آزاد   100-500 ميليگرم

ماهي قزل آلا در تغذيه زمستاني 500  ميليگرم

تيلا پيا   100-400 ميليگرم

  دردوره لاروي معمولا ال كارنيتين بوسيله تغذيه مستقيم لارو از  زئو پلانكتونها (مانند آرتميا) تامين مي شود .پيشنهاد ما مصرف 250 ميليگرم ال كارنيتين به ازاي هركيلو گرم از آرتمياي مصرفي مي باشد.بهتر است آرتمياها را با اسيد هاي چرب و ويتامين نيز غني سازي نمود تا بازده بالاتري داشته باشند.

|+| نوشته شده توسط ساسان کریمی در دوشنبه چهارم تیر 1386  |

 روشهای نگهداری ماهی در مخازن آب سرد :

روشهای نگهداری ماهی در مخازن آب سرد

در گذشته ماهیگیران برای نگهداری ماهیان صید شده در فصول مختلف سال، از روشهای گوناگونی استفاده می كردند تا بتوانند حتی الامكان زمان نگهداری را افزایش دهند. از روشهای كه در زمانهای اخیر برای نگهداری ماهی استفاده می شد شامل:
۱- خشك كردن Dried
۲- نمك سود كردن Salty
۳- دودی كردن Smoked
۴- استفاده از یخ و پودر یخ و برف
كه مزایای این روشهای ارزان بودن آنها، عدم نیاز به تجهیزات پیشرفته، امكان فرآوری آنها در هر محلی می باشد. ولی معایب آن به ترتیب، در روش خشك كردن پایین آمدن كیفیت ماهی و در روش دودی كردن و نمك سود كردن مورد علاقه نبودن طعم برای بسیاری افراد می باشد و در روش استفاده از یخ و پودر كوتاه بودن زمان نگهداری كه با افزایش زمان كیفیت ماهی كاهش می یابد.امروزه افزایش تقاضا برای كیفیت بالای مواد خام انواع محصولات دریایی، ماهیگیران را در بررسی بهبود ذخایر صید شده تحت فشار قرار می دهد. كیفیت ماهی و محصولات آن، مهمترین موضوع در صنعت ماهیگیری است، بویژه در كشورهای در حال توسعه. تاریخ مصرف ماهی عمدتاً بوسیله رشد میكروارگانیسمها تخمین زده می شود. برای جلوگیری یا به تأخیر انداختن رشد چنین میكروارگانیسمهایی، خنك كردن مهمترین عامل است. بنابراین داشتن یك سیستم خنك كننده خوب برای نگهداری و ذخیره ماهی و پایداری كیفیت بالای ماهی مهم می باشد كه با پیشرفت تكنولوژی از روشهای مكانیزه ای برای نگهداری ماهی استفاده می شود. كه این روشها عبارتند از:
۱- تونل انجماد Cooling Tunnel
۲- پلیت فریزر Plate Fizzer
۳- IQF-Individually Quick Frozen
۴- RSW -Refrigerated Sea Water
كه در روشهای تونل انجماد و پلیت فریزر ماهی بعد از صید بین ۴۰- تا ۴۵- درجه سانتی گراد سرد شده، سپس در انبار در ۲۱- درجه سانتی گراد نگهداری می شود. در روش IQF ماهی در ظرف مدت چند دقیقه تا زیر ۹۰- درجه سانتی گراد سرد می شود، از مزایای این روش این است كه در مدت كوتاهی ماهی فریز شده و از تشكیل بلور آب درون سلولی جلوگیری می شود. در روش RSW ماهی در مخازن آب سرد كه ۸۰% ماهی و ۲۰% آب است نگهداری می شود. در مجتمع فرآوری ماهی قشم به دلیل اینكه لازم است ماهی میكتوفیده صید شده در شرایط تازه ای نگهداری شود تا برای تولید پودر ماهی مناسب باشد زیرا اصلی ترین فاكتور در تعیین كیفیت پودر ماهی پروتئین می شود كه تازگی ماهی موجب افزایش میزان درصد پروتئین می باشد بنابراین از این روش برای نگهداری ماهی در كشتی استفاده شده. درجات ویژهای از پودر ماهی، مواد اولیه تازهای را كه سریعاً تحت تأثیر سرما قرار گرفته اند را می طلبد. سرد كردن سریع و ذخیره ماهی روی كشتی، كیفیت پودر ماهی را تضمین می كند. در صورت سرد كردن نامناسب، ماهی روی قایقها اتلاف خواهد شد. سرعت سرد كردن و نگهداری ماهی در دمای پائین روی قایقهای ماهیگیری یكی از فاكتورهای كلیدی است تا از كیفیت و سلامت محصولات و فرآورده های ماهی مطمئن شویم.اغلب ماهی روی عرشه كشتی برای زمان طولانی قبل از ذخیره سازی در یخ و مخزن باقی می ماند. اگر ماهی صید شده در طول روز در مقابل خورشید و جریان باد قرار گیرد دما كاملاً افزایش می یابد. وقتی ماهی در یخ و خنك نگهداری شود از تخریب آن جلوگیری می شود. خنك سازی فعالیت میكروارگانیسمهای فاسد كننده و آنزیمهایی را كه تغییرات عمیق و ضایعات ماهی را ایجاد می كنند افت می دهد. خنك كردن توده ماهی فرایندی است كه بوسیله كاهش دما تا نزدیكی نقطه یخ زدگی ماهی نه زیر آن و توسط گرفتن گرما انجام می گیرد. نقطه انجماد برای گونه های مختلف بین ۶/۰- و ۲- درجه سانتیگراد تغییر می كند و بستگی به غلظت سیال دارد كه معمولاً ۱- درجه سانتیگراد در نظر گرفته می شود.در سیستم RSW واحد سرد كننده مكانیكی دمای آب را از دمای معمول آب دریا به زیر صفر كاهش دهد و معمولاً از آب شوری كه میزان شوری آن نزدیك به آب دریاست استفاده می شود.در این سیستم ابتدا گاز وارد سیستم شده، بعد از تصفیه و انبساط وارد بخش خنك كننده می گردد و توسط دستگاه سرد كننده سرد می شود. سپس گاز سرد شده به داخل آب دریا می باشد پمپ شده و بعد از توزیع و سرد كردن آب دریا به هواكش خروجی برمی گردد. بدین ترتیب آب دائماً خنك شده و در یك دما ثابت می ماند.سیستمهای RSW به عنوان حدواسطی برای سرد كردن، ذخیره سازی و انتقال ماهی هستند.مزیت اصلی استفاده از سیستم RSW، داشتن سرعت بیشتر در سرد كردن، كاهش فشار روی ماهی، پائین آوردن دمای نگهداری و مناسب برای مقادیر زیادماهی است. سیستمهای RSW باعث كاهش عملیات دستی و اخذ دمای ثابت در گونه های دریایی در اثر كاهش اكسیدكنندگی می شود كه فساد در بافت را كاهش می دهد. همچنین معایبی مانند جذب آب بوسیله ماهیهای خیلی ظریف و افزایش مقدار نمك را دارا می باشد. نفوذ نمك به داخل ماهیچه های ماهی استفاده از سیستمهای RSW را در بعضی ماهیگیری ها دچار مشكل می كند. مقدار نمكی كه در ماهی نفوذ می كند عمدتاً بستگی به اندازه و نوع ماهی دارد. مقدار نمك جذب شده بوسیله ماهی از ۱% وزن ماهی تجاوز نمی كند.وقتی كه بین صید و فرآوری فاصله زمانی باشد سیستمهای RSW در یخدانها و قایقهای ماهیگیری استفاده می شود. ماهی كه به صورت توده ای ذخیره شده و در فاصله بین صید و بهره برداری سرد نشده باشد به سرعت فاسد می شود، بویژه در مناطق گرمسیری.
سیستمهای RSW از بهترین روشهای نگهداری بوده و دارای فواید زیر می باشند:
- در شرایطی كه مسئله جذب نمك مورد توجه نباشد، نگهداری ماهی بمدت طولانی در این روش امكان پذیر خواهد بود.
- سرد نگهداشتن ماهی های صنعتی امكان نگهداری بمدت زیاد و كاهش خسارت از امتیازات این روش می باشد.
- در شرایطی كه كشتی های ماهیگیری بایستی مقادیر زیادی ماهی را حمل و جابه جا كنند روش سرد كردن بسیار مفید خواهد بود
- در این روش بدون جابه جائی بی مورد تا زمان بهره برداری سرد نگه داشتن ماهی روش خوبی خواهد

|+| نوشته شده توسط ساسان کریمی در دوشنبه چهارم تیر 1386  |

 تغذيه ماهيان سردابي(قزل آلا)

تغذيه ماهيان سردابي(قزل آلا)

ازآنجائيكه آزاد ماهيان در محيط طبيعي از نرمتنان , حشرات آبزي , سخت پوستان كوچك و… تغذيه مينمايد در شرايط پرورش مي بايست نيازهاي تغذيه اي آنان از نظر پروتئين , چربي ها , قندها , ويتامين ها و مواد معدني توسط غذاي كنسانتره تأمين کند. ميزان نيازمندي ماهيان به مواد فوق با وزن ماهي تغيير مي كند به همين جهت غذاي كنسانتره ماهيان با توجه به اندازه ماهي در اندازه هاي مختلف وبا تركيبات مختلف ساخته مي شود.

انواع غذاي كنسانتره ماهي قزل آلا

1_ غذاي آغازين(sft) با ميزان پروتئين بالاتراز (50-45)درصد،براي ماهيان كمتراز 5 گرم

2_ غذاي رشد(fft) باميزان پروتئين بطورمتوسط(45-40) درصد ،براي ماهيان 30-5 گرم

3_ غذاي پرواري (gft ) با ميزان پروتئين حدود(4035) درصد ،براي ماهيان 350-30 گرم

4_ غذاي مولدين(bft )با ميزان پروتئين(45-40)درصد،براي ماهيان مولد (بيش از 350گرم)

|+| نوشته شده توسط ساسان کریمی در دوشنبه چهارم تیر 1386  |

 تغذيه ماهيان پرورشی(گرمآبی)

تغذيه ماهيان پرورشی(گرمآبی(
از آنجا كه سهم عمده اي از هزينه هاي پرورش ماهي مربوط به تأمين غذاست لذا توجه به مسائل تغذيه اي از جمله نوع غذا ، مقدار غذا ، زمان غذادهي وهمچنين ارتباط تغذيه با ساير عوامل از جمله درجه حرارت آب واندازه ماهي بسيار مهم است.از آنجا كه شرايط پرورش وعادات تغذيه اي ماهيان سردابي وگرمابي متفاوت است مسائل تغذيه اي آنها در دو بخش بررسي مي گردد.

الف) تغذيه ماهيان گرمابی

با توجه به اينكه پرورش ماهيان گرمابي بصورت توأم وچهار گونه اي در استخرهاي خاكي انجام ميشود. لذا بخشي از نيازهاي غذايي آنها از محيط طبيعي استخر از جمله زي شناوران گياهی و جانوري ، كفزيان و گياهان علوفه اي موجود در استخر تامين مي گردد.

۱-ماهی فيتوفاک ياکپور نقره ای
فيتوپلانکتون خوار بوده واز پلانکتونهايي كه اندازه آنها حدود 20 ميكرون است تغذيه مي نمايد.

۲-ماهی کپور سرگنده يا بيگ هد
زئوپلانکتون خوار بوده واز زي شناوران جانوري با اندازه 60 ميكرون تغذيه مي نمايد و از روتيفرها ، سخت پوستان كوچك و آلگهاي درشت نيز تغذيه مي نمايد.
· نكته : توليد دو گونه يادشده در استخرهاي پرورش نيازي به غذاي دستي نداشته وبا عمل كوددهي وبارور سازي استخر ميتوان اين دو گونه ماهي را با حداقل هزينه توليد نمود.

۳-ماهی آمور
از گياهان عالي وماكروفيت ها تغذيه مي نمايد.اينماهيبراي توليد يك كيلوگرم گوشت نياز به 25 تا 30 كيلوگرم علوفه سبز دارد.

4ـ ماهي كپور معمولي :
همه چيز خوار بوده واز جانوران كفزي ، شيرونوميده ها وموجودات پلانکتوني درشت تغذيه مي نمايد.
· بمنظور سرعت بخشيدن به رشد دو گونه اخير (آمور ـ كپور) پرورش دهنده ناگزير است از غذاي دستي استفاده نمايد. بدين منظور براي تغذيه ماهي آمور از علوفه سبز (شبدرويونجه) استفاده مي نمايد.ـ براي تغذيه ماهي كپور ميتوان مخلوطي از غذاي دستي شامل غلات ، كنجاله ها وپودرماهي به شكل خميري ويا از غذاي كنسانتره استفاده نمود. تغذيه ماهي كپور بايد درحدي باشد كه 70-60 درصد محصول ماهي از غذاي طبيعي استخر ومابقي از غذاي دستي تأمين گردد.

نكته هاي مهم:
1ـ استفاده از تشت هاي پلاستيكي جهت تغذيه ماهي كپور به تعداد 10-5 عدد در هكتار وقاب چوبي به ابعاد 2×2 براي تغذيه ماهي آمور ضروري است.
2ـ تشت هاي غذاي ماهي كپور بايستي در يك طرف ديواره طولي استخر ودر خلاف جهت آخور (قاب چوبي)براي تغذيه آمور قرار داده شود.
3ـ جهت تغذيه ماهيان آمور كمتر از 100 گرم بايستي علوفه ها را قطعه قطعه كرده ودر داخل قابهاي چوبي قرارداد.
4ـ با توجه به مصرف غذاي كپور توسط ماهي آمور وبمنظور جلوگيري از تغذيه ماهي آمور از كنسانتره كپور بايستي غذاي ماهي آمور 2-1 ساعت زودتر داده شود.

|+| نوشته شده توسط ساسان کریمی در دوشنبه چهارم تیر 1386  |

 ایجاد چرخه آکواریم، بدون نیاز به ماهی:

ایجاد چرخه آکواریم، بدون نیاز به ماهی

وقتی که یک آکواریم جدید را نصب می کنید، مهمترین مرحله ای که قابل بحث است معروف به چرخه و سیکل آکواریم می باشد. اولین دوره ( که حدود 4 الی 6 هفته طول می کشد )، زمانی است که کلونی باکتریهای مفید شروع به رشد می کنند و به پروسه تجزیه مواد زائد تولید شده بوسیله آبزیان، کمک می نمایند. در طول چرخه آکواریم، سموم - بیشتر آمونیاک و نیتریت - به میزان بالایی افزایش می یابند تا زمانی که کلونی باکترهای مفید به حد کافی برای تجزیه آنها رشد کنند. از هنگامی که وجود زباله ها و مواد دفعی ماهی ها به عنوان نقطه آغازین چرخه آکواریم به حساب می آمد، بطور سنتی چرخه را به این نحو آغاز می کردند که تعدادی ماهی مقاوم و قوی (مانندZebra Danios) را به آکواریم می افزودند و اجازه می دادند که مواد دفعی آنها چرخه آکواریم را برقرار کنند. این متد براستی مؤثر است، هرچند که این سموم حتی برای ماهی های مقاوم هم بسیار استرس زا هستند. آمونیاک سمی است بسیار قوی و اثر آن بر روی دستگاه تنفس ماهی ها را می توان با اثر شامپویی که به چشم انسان وارد می شود مقایسه کرد - می سوزاند! - حتی بدتر از این، سبب پایداری آسیب بافتهایی می شود که در تنفس ماهی نقش دارند. این آسیب ها بقدری جدی هستند که ممکن است باعث مرگ ماهیها شوند و حتی اگر برخی از آنها بتوانند این وضعیت را تحمل کنند، طول عمر آنها بسیار کاهش خواهد یافت و اغلب بجای اینکه 3 تا 10 سال عمر مفید داشته باشند، ظرف چند ماه می میرند. در بسیاری از موارد، مردم برای شروع کار و در آکواریمی که تازه آنرا به کار انداخته اند برخی از ماهیانی را انتخاب می کنند که اصلاً تمایلی به قرار گرفتن در چنین محیط به اصطلاح صفر کیلومتری را ندارند. آنها این ماهی ها را می خرند فقط به خاطر اینکه کسی به آنها گفته این ماهی ها برای شروع چرخه خوب هستند؛ اگر واقعاً اینطور باشد!!!

در سالهای اخیر، اکنون که اطلاعات بیشتری در مورد شیمی و بیولوژی ماهی های آکواریمی دریافتیم، به این تشخیص رسیده ایم که تنها عامل لازم برای انجام شدن چرخه ابتدایی، مواد دفعی ماهی ها نیست، بلکه خود آمونیاک است. بنابراین به این نکته می رسیم که از خود درباره ضرورت قرار دادن ماهی های ضعیفمان در معرض عذاب و شکنجه ای که در بالا شرح آن رفت، سؤال کنیم. خوشحالم از این که باید بگویم جواب اینست: واقعاً ضرورتی ندارد.

روند رشد در چرخه آکواریم روشی است که به (Fishless Cycling) یعنی چرخه فاقد ماهی معروف است. این روش بیشتر از روش سنتی، انسانی بنظر می رسد چرا که - همانطور که از نامش پیداست - در آن از ماهی استفاده نمی شود. انجام آن بسیار ساده است و من چرخه آکواریم های بسیاری را به این روش برقرار کردم و از نتایج آن بسیار راضی و خشنودم. چرخه آکواریم در زمان طبیعی خودش انجام می شود و شما واقعاً نمی توانید آن پروسه را به اجبار بوجود آورید. اگرچه من در تجربیاتم روش برقراری چرخه بدون وجود ماهی را بسیار سریعتر از روش سنتی یافتم. آکواریم 100 لیتری من که چرخه آن با روش سنتی برقرار شده بود شش هفته کامل طول کشید. در حالی که با این متد به نتایج زیر دست یافتم:

آکواریم 40 لیتری (10گالن ) - بدون گیاه هفت روز
آکواریم 70 لیتری (18گالن )- گیاهدار 2 هفته
آکواریم 23 لیتری ( 6 گالن )- گیاهدار 10 روز
آکواریم 23 لیتری ( 6 گالن ) - بدون گیاه 3 هفته

این متد چطور کار می کند ؟
تنها به دو چیز احتیاج دارید: منبعی از آمونیاک و کیت آزمایش برای ترکیبات نیتروژن.
شما یک کیت برای آزمایش آمونیاک نیاز دارید و یکی برای نیتریت. داشتن یک کیت برای نیترات نیز می تواند بخوبی کمک کننده باشد، اما من دریافتم که همان دو کیت اول برای ایجاد این چرخه مهمتر و کافی است. ( دقت کنید که دو اسم نیتریت و نیترات با وجود شباهت زیادی که به هم دارند، دو فاکتور متفاوت می باشند که نقش آنها در چرخه نیتروژن و آسیبی که به ماهی ها وارد می کنند کاملاً متفاوت است. ) این کیت های آزمایش را در بازار و نیز از فروشگاه های اینترنتی می توان خریداری کرد یا از فروشگاه های ماهی و یا حتی از سوپرمارکت های زنجیره ای تهیه کرد. ( بستگی به محل زندگی شما دارد )
بسیار خوب است که یک پیمانه درجه بندی شده برای اندازه گیری مقدار آمونیاکی که اضافه می کنید داشته باشید و همینطور تمام وسایلی که در نهایت برای تعویض آب به آنها نیاز دارید. برخی از مردم، مانند خود من، ترجیح می دهند برای انجام این چرخه از محصولات تجاری استفاده کنند و برخی نیز فکر می کنند که این محصولات فقط عامل هدر دادن پول است. اینها همه عقاید شخصی است و شما بطور قطع می توانید چرخه را بدون استفاده از باکتری های بسته بندی شده در بطری های تجاری هم ایجاد کنید چرا که آنها همه جا هستند، حتی بطور معلق در هوا.
اگر شما یک آکواریم دیگر که قبلاً نصب شده باشد در دسترس خود دارید، استفاده از شن های آن می تواند در ایجاد چرخه بسیار کمک کننده باشد.این شن ها را در داخل یک جوراب یا جوراب شلواری قرار دهید و سر آنرا گره بزنید، سپس آنرا ته آکواریم جدیدی که بکار انداختید بگذارید تا اینکه بخوبی با باکتریهای عالی بذرپاشی شود. همچنین مقداری آب تمیز از آکواریم قدیمی به آکوراریم جدید اضافه کنید که به ایجاد چرخه کمک می نماید. حقه دیگری که می توانید بکار ببرید این است که فیلتر آکواریم جدید را برای یک هفته در آکواریم قدیمی قرار دهید و بعد به آکواریم جدید منتقل نمایید. یا اینکه بسادگی لوازم فیلتر جدید را برای یک هفته در آکواریم قدیمی قرار دهید و بعد آنرا در فیلتر مناسب قرار داده و قبل از شروع چرخه در آکواریم جدید بگذارید.اگر هم که این آکواریم جدید اولین آکواریم شماست و دسترسی به آکواریم قدیمی نیز ندارید، اصلاً نگران نباشید، چرا که باز هم می توانید از روش چرخه بدون ماهی استفاده کنید.
بسیار خوب، دکوراسیون را قرار دادید و آکواریم را پر نمودید، فیلتر هم بخوبی بکار خود مشغول است. دمای آب را به اندازه 30 تا 32 درجه بالا ببرید . این عمل به سرعت چرخه کمک می نماید. اما نیاز نیست که شما صبر کنید تا دما به این حد برسد و بعد آمونیاک را اضافه کنید . این کار را بعد از پر کردن آکواریم ، هر زمان که خواستید می توانید انجام دهید. اگر می خواهید که یک آکواریم محتوی گیاه داشته باشید، حتماً در طول چرخه این گیاهان را اضافه کنید ( برعکس ماهی ها، گیاهان مقادیر کم آمونیاک را دوست دارند) اما در اینصورت دما را به 25 تا 27 درجه کاهش دهید چرا که بیشتر گیاهان آب گرم را دوست ندارند.
کیت آزمایش آمونیاک خود را آماده کنید. مقداری آمونیاک اضافه نمایید. با مقدارکم شروع کنید. فقط دو قاشق چایخوری برای یک آکواریم کوچک ( حدود 40 لیتر آب ) و نصف فنجان برای آکواریم های بزرگ ( حدود 200 لیتر ). حدود یک ساعت صبر کنید و اجازه بدهید که آمونیاک منتشر شود و بگردش درآید. حال آزمایش کنید. هدف شما باید قرائت رنج آمونیاک در حدود 3 تا 5 میلی گرم بر لیتر(یا ppm) باشد. اگر قرائت آمونیاک صفر بود.مقدار بیشتری به آب اضافه کنید نه خیلی زیاد؛ به هر صورت شما یک ماده شیمیایی سمی را به کار می برید. اجازه بدهید که آکواریم به کار خود ادامه دهد. دوباره آزمایش کنید. به همین روش آنقدر این اضافه کردن آمونیاک و تست کردن را ادامه دهید تا اینکه به هدف تعیین شده برسید. برای اینکار ممکن است بخواهید که از محصولات تجاری استفاده کنید. فراموش نکنید که باکتریهای تجاری در بطری ها و به فرم آمونیاک غیر سمی وجود دارند و اگر از آنها استفاده می کنید قرائت آمونیاک شما بالاتر از حدی خواهد رفت که در هنگام استفاده نکردن از این محصولات شاهد هستید. شما ممکن است رنج آمونیاک را بالاتر از 6 ppm (parts per million( مشاهده کنید که برای ماهی ها بسیار سمی است اما تا زمانی که از ماهی در چرخه استفاده نمی کنید نیازی به نگرانی در این زمینه نیست.
بلافاصله پس از اینکه به رنج بالای آمونیاک دست یافتید، اضافه کردن آنرا قطع کنید و حالا زمانی است که باید در انجام آزمایش و اندازه گیری مقدار آن صبور باشید. اجازه دهید همه چیز روند خود را طی کند و به آزمایش آب ادامه دهید. روزی یکبار مناسب است و یا یک روز در میان. بعد از چند روز می توانید آزمایش مقدار نیتریت را مثل آمونیاک شروع کنید. اگر مقادیری از نیتریت را مشاهده نکردید،مسئله ای نیست. این مسئله نیاز به زمان دارد. هنوز تعویض آب را انجام ندهید و باز هم اجازه بدهید که همه چیز روال خود را دنبال کند. وقتی میزان آمونیاک شروع به کاهش کرد باید بتوانید مقادیری از نیتریت را اندازه گیری کنید. وقتی که مقدار آمونیاک به صفر کاهش یافت، دوباره شروع کنید به اضافه کردن روزانه مقدار کمی از آن. فقط حدود یک قاشق چایخوری.
هر وقت دیدید که میزان نیتریت شما به ماکسیسم خود رسیده و شروع به کاهش کرد، بدانید که تقریباً کارتان تمام شده است. در تجربیاتی که من داشتم چرخه آکواریم سه تا چهار روز بعد از این زمان کامل شد. اما این زمان برای افراد مختلف ممکن است متفاوت باشد. زمانی که میزان نیتریت و آمونیاک به صفر رسید چرخه آکواریم شما کامل شده است. حالا زمان آن است که مقدار زیادی از آب آکواریم را تعویض کنید ( در حدود 50 تا 80 درصد ). لوازم فیلتر خود را تعویض نکنید و در حین تعویض آب شن های کف آکواریم را نیز تمیز ننمایید. آکواریم را دوباره با آب مناسب پر کنید و دمای آن را تا حدی که برای ماهی انتخاب شده نیاز است پایین بیاورید. اجازه دهید که چند ساعت یا برای تمام مدت شب، همه چیز روال خود را طی کند . دوباره میزان آمونیاک و نیتریت را چک کنید و اگرمیزان هر دوی آنها هنوز صفر بود، چرخه آکواریم به خوبی انجام شده و آماده پذیرش ماهی می باشد.

|+| نوشته شده توسط ساسان کریمی در دوشنبه چهارم تیر 1386  |

 فاکتورهای فیزیکی و شیمیایی در پرورش ماهیان دریایی :

فاکتورهای فیزیکی و شیمیایی در پرورش ماهیان دریایی
در یک مفهوم کلی ، کیفیت آب ، بوسیله متغیرهای فیزیکی ، شیمیایی و بیولوژیکی که برای هر استفاده خاص روی مطلوبیت آب اثری می گذارند ، تعیین می شود .

در پرورش ماهی ، کیفیت آب به این صورت تعریف شده است :
مطلوبیت آب برای بقا و رشد ماهی و معمولاً این مطلوبیت تحت تاثیر چند متغیر است ( 6 ) . حال تامین کیفیت و کمیت مناسب آب یکی از الزامات اولیه برای انتخاب مکان و برای مدیریت تولید آبزی پروری می باشد ( 7 ) . برای کمک به پرورش دهنده ماهی و آگاهی او از ویژگیهای کیفی آب مورد پرورش ماهی هدفهای زیر در این پروژه دنبال می شود :

1- تعادل ماهی در آب
2- منابع تامین آب
3 – مقدار آب
4 – فاکتورهای فیزیکی آب
5 – فاکتورهای شیمیایی آب

بعلت اینکه ماهی بطور کامل وابسته به سطوح بالائی آب برای تنفس ، تغذیه ، رشد ، دفع مواد زائد ، نگهداری تعادل نمک موجود در بدن ، و تولید مثل می باشد پس دانستن ویژگیهای فیزیکی و شیمیایی آب در موفقیت آبزی پروری نقشی بسیار حیاتی دارد . برای رسیدن به میزان رشد مطلوب ، آب ، موفقیت یا شکست یک پروژه آبزی پروری را تعیین می کند

|+| نوشته شده توسط ساسان کریمی در دوشنبه چهارم تیر 1386  |

 تنظیم PH در آکواریم های آب شیرین:

تنظیم PH در آکواریم های آب شیرین


یکی از مشکلات عمومی و اصلی آکواریم داران نگهداری و حفظ PH در یک میزان ثابت است. خیلی از افراد متوجه اهمیت نقش PH و فاکتورهایی که بر روی آن تأثیر می گذارند، نیستند.
زمانیکه PH را در نظر می گیریم، بیشتر از اینکه هدف خود را، حفظ کردن یک PH ثابت فرض کنیم، باید سعی کنیم هدف ما متعادل نگاه داشتن آن باشد. اگر چه ممکن است PH=7 بهترین و مطلوبترین PH برای ماهیان باشد ولی در هر مقداری بین 6/6 و 8/7 ماهی ها می توانند به زندگی عادی خود ادامه بدهند. ما به عنوان آکواریم دار باید از اتفاقاتی که موجب تغییرات ناگهانی PH می شود، جلوگیری نماییم.

خاصیت تغییر پذیری PH آب می تواند بوسیله ظرفیت بافرینگ شناخته شود. شما می توانید ظرفیت سیستم بافرینگ خود را با اندازه گیری میزان سختی آب بدست آورید. میزان سختی بین 4-6 یا کمی بالاتر معمولا برای نگه داشتن سیستم بافری و به تبع آن نگهداری یک PH ثابت کافی می باشد. وقتی که سختی آب آکواریم شما زیر 4 باشد، به این معنی است که سیستم بافرینگ کافی نیست و احتمال سقوط PH وجود دارد. وقتی که میزان PH بالاست سختی آب را بین 6 تا 12 فرض می کنیم. اکثر آکواریم داران میزان کربنات را برای تنظیم درجه سختی انتخاب می کنند که میزان کربنات کلسیم در آب می باشد. این تست همچنین برای نگهداری و تنظیم یک سیستم بافری مناسب، مؤثر است که برای آن اندازه گیری یکی از مقادیر سختی کل و یا سختی کربنات لازم است، ولی اینکه هر دو را مستقلاً اندازه گیری کنیم نیاز نیست. خوشبختانه آکواریم شما معمولاً دارای منبعی طبیعی از کانی های نامحلولی است که یک سیستم بافری تشکیل می دهند و PH را در حد مطلوب حفظ می کنند. تمام این کانی های نامحلول روی هم سختی تام آب آکواریم شما را می سازند. شما نیاز دارید که تست سختی تام را انجام دهید. دانستن این که PH آب آکواریم شما در حد مناسب است نمی تواند گویای موفقیت کامل باشد. تنها با انجام تست سختی تام است که می توانید پیش بینی کنید PH بعد از آنکه تنظیم شد در همان حد باقی خواهد ماند یا خیر. این مسئله ناشی از چرخه های بیولوژیکی طبیعی است که در آکواریم شما روی می دهند. مانند تنفس ماهی ها و ضایعات و کثیفی های معلق و ته نشین شده که نتیجه آن خنثی شدن یون بیکربنات ساخته شده بوسیله سیستم بافرینگ است. آکواریم داران بوسیله تعویض های مکرر و منظم آب آکواریم و نگهداری های روتین، مثلاً تعویض فیلتر و تمیز کردن تصفیه زیر شنی، این نقصان را جبران می کنند و بدینوسیله به سختی آب می افزایند.
در اینجا بطور خلاصه توضیح می دهیم که چرا هر یک از این نگهداری های روتین آکواریم، برای پایدار نگهداشتن PH لازم هستند. باید بدانید هر کجا که در آکواریم شما ذرات زائد انباشته می شوند، تولید تجمعی از فرآورده های فسفاتی می کنند. تجمع مواد زائد بر روی بستر ماسه ای و لایه فیلتر شما میزان فسفات را در آکواریم افزایش می دهد. یونهای فسفات آزاد می توانند با مواد بافری کلسیمی پیوند تشکیل داده و موجبات ته نشین شدن کلسیم را در آکواریم فراهم کنند. به این شکل توانایی تنظیم و تعادل PH کاهش می یابد. به همین دلیل است که تمیز نگهداشتن لایه فیلتر، بستر، فضای زیر ماسه ها و تعویض های مکرر قسمتی از آب، بسیار با اهمیت می باشد. بعلاوه آب شیر محتوی یونهای بافری می باشد و شما می توانید با تعویض مکرر بخشی از آب به جایگزینی این یونهای بافری از دست رفته کمک کنید. این مسئله در مورد تمام آکواریم ها اهمیت دارد چرا که تنفس ماهی ها و ذرات زائد انباشته شده به تنهایی می توانند سبب کاهش توانایی سیستم بافری در تنظیم PH شوند.
حال سؤالی که مطرح می شود این است که اگر ماهیی که قصد نگهداری از آن را داریم نیاز به یک PH مخصوصی داشت چه کاری باید انجام دهیم. اگر PH آبی که ماهی شما آن را ترجیح می دهد نزدیک به PH طبیعی آب موجود در آکورایم شما است، توصیه می شود که تغییری در آن اعمال نکنید. در غیر اینصورت، یعنی اگر PH طبیعی آب آکواریم شما از PH مورد نیاز ماهیی که قصد نگهداری از آن را دارید زیاد فاصله دارد، کارهایی هست که باید انجام دهید.
اجازه بدهید با روش افزایش سطح PH شروع کنیم. امروزه تعداد زیادی افزایش دهنده PH در فروشگاه ها وجود دارد. محصولات مایع را وقتی به تنهایی استفاده کردم، در حد 50/50 با موفقیت همراه بود. همچنین نیاز به محصولی دارید که بتوانید با آن توان سیستم بافری آکواریم خود را بالا ببرید. برای نگهداری PH در یک مقیاس بالا، به شما استفاده از یک بستر بافری مثل مرجان های خرد شده را پیشنهاد می کنم. شما می توانید این مرجانهای خرد شده را به آکواریم کنونی خود اضافه نمایید. من خودم مرجانهای خرد شده را داخل یک کیسه توری قرار داده و آنرا زیر بستر آکواریم جای داده ام. برای اینکه PH آکواریم خود را در حدود 6/7 حفظ کنید، به ازای هر 40 لیتر آب نیاز به 1 کیلوگرم مرجان خرد شده دارید. برخی از آکواریم داران، این کیسه محتوی مرجان های خرد شده را مانند یک لایه در سیستم فیلترینگ خود قرار می دهند. این متد به شما اجازه استفاده از مرجان های خرد شده درشت تر را نمی دهد. اما اگر شما در حد کمی نیازمند تعدیل و سازگاری در سیستم بافری خود هستید این روش می تواند مؤثر باشد. اگر ترجیح می دهید که از مرجانهای خرد شده استفاده نکنید، پودرهای زیاد دیگری در بازار وجود دارد که عمل افزایش سختی آب یا خاصیت قلیایت آنرا انجام می دهند. شما به راحتی توانید این پودرها را طبق دستورالعمل آن به آکواریم خود بیافزایید. البته این متدها گرایش به ایجاد تغییرات شدید در سختی آب دارند که اگر در تنظیم سختی و PH ورزیده و با تجربه نباشید، ممکن است خطرناک باشند. بی خطرترین متد همان استفاده از مرجان های خرد شده می باشد.پس از اینکه توانایی بافرینگ آکواریم خود را تقویت نمودید، می توانید PH آب را در درجه دلخواه تنظیم کرده و به آکواریم بیافزایید. محصولات زیادی در فروشگاه ها موجود است که اینکار را انجام می دهند. اغلب اوقات آبی که برای آکواریم استفاده می کنید به طور طبیعی دارای PH بالایی است و شما فقط نیازدارید که با اضافه کردن مرجانهای خرد شده به تقویت سیستم بافری خود کمک نمایید تا بتوانید PH را در همین سطح بالا حفظ و نگهداری کنید.

اما پایین آوردن PH کاری سخت تر است. اگر فکر می کنید که می توانید براحتی با اضافه کردن مواد کاهش دهنده PH سطح آنرا پایین بیاورید کاملاً در اشتباه هستید، چرا که سیستم بافری شما بسادگی و بسرعت میزان آنرا به همان مقدار طبیعی خود افزایش خواهد داد. در واقع شما باید یونهای بافری را از آب آکواریم خود جدا کنید، به این شکل می توانید PH آب را نیز پایین بیاورید. بهترین راه برای انجام این کار اینست که یک دستگاه پالاینده آب ( دستگاهی که آب را سبک می کند ) تهیه کنید. این دستگاه آب شیر را بوسیله یونهای رزین که در خود دارد فیلتر می کند. آبی که حاصل می شود عاری از نمک و کانی های دیگر است و در واقع آبی است سبک و با سختی صفر.

( در مورد این دستگاه قبلاً و در مطالب گذشته وبلاگ صحبت شده است که دراینجا نحوه کار آن و چگونگی ساخت نوع دست ساز آن را مروری میکنیم:
درکارگاه های پرورش ماهی معمولاً از این دستگاه برای کاهش سختی آب و در واقع بدست آوردن آبی با سختی صفر ( آب سبک ) استفاده می کنند. این وسیله که داخل آن ماده شیمیایی بنام رزین یا صمغ شیمیایی است املاح اضافی آب را بخود گرفته و آب سبک و صفر درست می کند. قیمت این دستگاه گران است ولی چون مکانیسم ساده ای دارد می توان نمونه دست ساز آن را ساخت. شمایی از مکانیسم عمل این دستگاه را در شکل زیر می بینید. )

https://www.sharemation.com/ehn872eh...pg?uniq=ve6834

استفاده از این دستگاه بهترین روش برای پالایش آب و در نهایت بدست آوردن آبی است که مخصوص استفاده در آکواریم می باشد. همانطور که گفته شد بدون داشتن یک آب پالایش شده نیز می توانید PH آب را با مواد مخصوص اینکار کاهش دهید، ولی این تنظیم فقط یک یا نهایتاً دو روز پایدار خواهد ماند و بزودی دوباره به میزان اولیه خود بازخواهد گشت. ضمن اینکه این پایین آمدن و بالا رفتن مجدد PH، خطرناک تر و بدتر ازPH نامناسبی است که شما از ابتدا داشتید.
این را هم باید اضافه کنم که برخی از آکواریم داران برای بدست آوردن آبی با سختی کم، از زغال سنگ استفاده می کنند. با قرار دادن زغال سنگ در فیلتر تصفیه کننده آب و یا قرار دادن یک لایه از آن در زیر بستر آکوراریم می توانید سختی آب خود را کاهش دهید. این تکنیک نیز می تواند بخوبی مؤثر باشد ولی دارای پیچیدگی بیشتری است و کمتر قابل پیش بینی می باشد و احتمالاً بهتر است که آکواریم داران کم تجربه از آن دوری نمایند.

|+| نوشته شده توسط ساسان کریمی در دوشنبه چهارم تیر 1386  |

 لوازمي كه براي درست كردن يك آكواريم كامل مورد نياز است:

لوازمي كه براي درست كردن يك آكواريم كامل مورد نياز است بدين شرح است: - آكورايم : انتخاب آكواريم بسته به علاقه افراد متفاوت است. حجم آكواريم = ارتفاع * عرض * طول حجم آب هر آكواريم با توجه به اندازه آن مقدار ثابت و معيني است. مناسبترين اندازه آكواريم با طول 70 سانتي متر ، عرض 30 سانتي متر و ارتفاع 40 سانتي متر مي باشد.حجم آب آكورايم با اين ابعاد 84 ليتر خواهد بود. بايد اندازه و حجم آكواريم خودتان را بدانيد، كه در مواقع ريختن دارو و محاسبات ديگر بتوانيد آنرا انجام دهيد. - پايه آكواريم: آكواريم بايد در جايي قرار گيرد كه آن مكان تحمل تمام وزن آكواريم را داشته باشد. براي اين منظور يك پايه فلزي به اندازه آكواريم بهترين وسيله خواهد بود. آكواريم بايد روي پايه فلزي كاملاً صاف و تراز قرار بگيرد. براي جلوگيري از شكسته شدن شيشه كف آكورايم بهتر است يك تكه آكاسيف به اندازه آكواريم روي پايه فلزي قرار دهيد و سپس آكواريم را روي آن بگذاريد. - پمپ هوا : پمپ هوا يكي از مهمترين وسايل آكواريم است. پمپ هوا در جهت تأمين اكسيژن مصرفي ماهيها و ايجاد تهويه و فيلتر آب آكواريم بسيار لازم و ضروري است. دقت فرمائيد، هميشه پمپ هوا را بالاتر از آكواريم نصب كنيد، تا براثر برگشت آب، سيم پيچ داخل پمپ هوا نسوزد. پمپهايي كه در حال حاضر در بازار با ماركها ونامهاي متفاوت و بصورت تك لول و دولول در فروشگاه هاي آكواريم عرضه مي شوند براي آكواريم شما بسيار مناسب هستند. هنگام خريد پمپ دقت كنيد كه از نوع خوب و متناسب با اندازه آكواريم تهيه شود تا ماهي ها هيچ موقع با كمبود اكسيژن مواجه نشوند. - فيلتر زير شني و تصفيه برقي : فيلتر زيرشني صفحه ايي پلاستيكي است، كه توسط شلنگ به پمپ هوا متصل مي شود و در كف آكواريم قرار مي گيرد. فيلتر زير شني توسط پمپ هوا كمك مي كند كه آب آكواريم تهويه و فيلتر شود. بطوريكه هوا از طريق شلنگ به لوله فيلتر وارد شود و از آنجا هوايي كه به آن لوله وارد شده را به زير صفحه زير شني منتقل مي سازد. فشار آب، هواي زير صفحه فيلتر را از طريق لوله آن به بيرون مي فرستد و در نتيجه آب به اندازه فضاي زير صفحه فيلتر از ماسه ها عبور كرده و مواد زائد را در لابه لاي شن ريزه ها و زير صفحه فيلتر شني هدايت مي كند. سرعت گردش هوا با سرعت گردش آب رابطه مستقيم دارد و بايد بطور متناسب ميزان هواي فيلتر زير شني را با حجم آب آكواريم تنظيم كنيد. مواد زائد در زير فيلتر توسط باكتريهاي مفيد تجزيه و از معلق بودن يا حل شدن آنها در آب جلوگيري مي شود و همين امر باعث شفافيت آب آكواريم و شادابي ماهيها خواهد شد. نداشتن فيلتر زير شني و پمپ هوا آب آكواريم را بصورت راكد درمي آورد و سريعاً درمعرض فساد قرار ميگيرد. رنگ آب كدر و مات و شيري رنگ مي شود . تصفيه برقي نيز وسيله ديگري براي فيلتر كردن آب آكواريم است كه روي ديواره داخلي آكواريم قرار مي گيرد و بايد كاملاً در آب فرو رود. با قدرت مكش خود آب را به داخل كشيده و فيلتراسيون را انجام داده آب را به بيرون مي فرستد. اين نوع فيلتر را هر چندوقت يكبار كه بر اثر پر شدن محفظه آن ضعيف مي شود بايد بيرون آورده تميز كرد و دوباره در آكورايم قرار داد. - دماسنج : دماسنج وسيله ايي براي اندازه گيري ميزان درجه حرارت آب آكواريم است. دماسنج شيشه اي داخل آب قرار مي گيرد ونوع نواري آن از بيرون به ديواره آكورايم چسبانيده مي شود. بنابراين با وجود دماسنج شما مي توانيد همواره درجه حرارت آب آكواريم را كنترل كنيد. ماهيها در درجه حرارت معين و مشخصي به فعاليت هاي حياتي خود ادامه مي دهند كه اين درجه حرارت را درجه حرارت مطلوب مي نامند. زياد و كم شدن درجه حرارت آب آكواريم اثرات نامطلوب و خطرناكي را بر روي سلامت و رشد ماهيها مي گذارد. بخصوص تغييرات ناگهاني دماي آب موجب تلفات ماهيها خواهد . برخي بيمارهاي پوستي مثل سفيدك بدن ماهي دراثر همين سردو گرم شدن آب بوجود مي آيد . بنابراين ضروري است كه هميشه دماي آب را كنترل كنيد. - بخاري: هر آكواريم نيازمند به يك بخاري اتومات مخصوص است. درانتخاب بخاري دقت لازم راداشته باشيدو سعي كنيد بهترين نوع آن را خريداري كنيد. بخاري هايي كه اتومات نيستند مناسب نيستند زيرا نمي توانند درجه حرارت را كنترل كنند و گاهي صدمات آنها غير قابل جبران است. چندنكته در مورد بخاري بايد رعايت شود: بخاري روشن كه داغ است را وارد آب آكواريم نكنيد و در حالت روشن هم بيرون نياوريد زيرا شيشه آن خواهد شكست. همچنين بخاري را نبايد بطور كامل در آب فرو برد بهتر است به وسيله چسبك هاي مخصوص به ديواره داخلي آكواريم نصب شود و بايد تا زير كلاهك بخاري آنرا بيشتر داخل آب فرو نبريد. دماي مناسب هر دسته از ماهيها اندكي با هم فرق مي كند ولي بطور معمول دماي بخاري اتومات را روي 25 درجه سانتي گراد تنظيم نمائيد. - ماسه كف آكوريم: براي پوشش فيلتر زير شني ، شلنگها و لوازم تزئيني و نيز براي زيبايي ازماسه ها و سنگريزه ها استفاده ميشود. روي فيلتر زير شني بايد حداقل سه سانتي متر ماسه قرار بگيرد تا عمل فيلتراسيون بخوبي انجام گيرد. - تور صيد ماهي : وسيله ايست براي گرفتن ماهي ها كه در مواقع لزوم بكار مي رود. ( مثلاً هنگام انتقال ماهي ها ) . هنگام انتقال ماهيها بايد دقت شود كه به ماهي ها ضربه وارد نشود. شيرتك ، سه راهي ، چهارراهي ، بست شلنگ و غيره ... از ديگر وسايل مورد نياز براي نصب لوازم تزئيني داخل آكواريم ، گرفتن انشعاب هوا ، ايجاد اكسيژن و فيلتراسيون آب مي باشند. - طريقه آب كردن آكواريم: بعد از نصب و چيده شدن تمامي وسيله ها و شنلگها و ريختن سنگريزه ها نوبت آب كردن آكواريم است. ابتدا آكواريم را يك چهارم آب كنيد ، معمولاً آب كدر و شيري رنگ مي شود . بهتر است آنرا تخليه كنيد ودر مرتبه دوم با فشار كم با آب زلال و شفاف آكواريم را پر از آب كنيد. (بهتر است تا زير پلها آب شود و حداقل 5 سانتي متر آكورايم خالي باشد) . پمپ آكواريم را روشن كنيد و شير تنظيم هواي هر وسيله را به اندازه لازم باز كنيد. مدت 24 ساعت صبر كنيد تا كلر آب كاملاً آزاد گردد. بخاري را روشن كرده و روي 25 درجه سانتي گراد تنظيم نمائيد. هميشه يادتان باشد كه اول كلر آب آزاد شود و دوم دماي آب به دماي مطلوب برسد. پس از اين مراحل آكواريم آماده پذيرش ماهي خواهد بود. موفق باشيد. مطالب فوق برگرفته از کتاب زندگی ماهيان آکواريم - نوشته جناب آقای محمدرضا شيخيان بود. اين کتاب برای کسانی که ميخواهند اطلاعات علمی و کاربردی مفيد و موثری بدست بياورند يک منبع عالی بشمار می رود و خواندن آنرا به همه دوستداران توصيه می کنم.

|+| نوشته شده توسط ساسان کریمی در دوشنبه چهارم تیر 1386  |